Ég er pirruð á fólki sem heldur að vegna þess að það er í ákveðinni stöðu þá eigi það rétt á öllum heiminum. Ég er pirruð á því að því fólki er alveg sama um aðra sem fá þriðjung af því sem þau fá og vilja bara meira meira. Ég er pirruð á fólki sem heldur að það sé betra en ég af því bara og fólki sem þarf að gera lítið úr öðrum til að láta sér líða betur og heldur að það komi betur út hjá öðrum. Í samfélagi óþokka þá dýrkum við þá sem fara verst með fólk en erum svo hissa á að ekki fleiri séu eins og þessi eina sanna góða manneskja sem við hittum kannski einu sinni á ævinni.

Ég er þreytt á því að lána hluti og fólk lánar það áfram án þess að biðja mig um leyfi. Ég er þreytt á því að fólk skili ekki hlutunum og ég þurfi alltaf að keyra út um allt til að sækja eigur mínar. Ég er þreytt á að fólk fái lánað eitthvað hjá mér, gleymi hvaðan það fékk það og eigni sér hlutinn. Ég vil fá hluti sem ég lána til baka, ég vil að fólk að minnsta kosti sýni mér að það veit að það er með eitthvað í láni hjá mér og sýna að þau ætli að skila honum.

Ég vil að fólk standi við það sem það lofar. Ég vil að fólk fái ágætlega jafna meðferð og standi nokkurn veginn á sama grundvelli þegar kemur að tækifærum. Já, nokkurn veginn því að sá sem hefur lagt harðar að sér eða sýnir að hann er tilbúinn til að leggja hart að sér fái tækifæri til þess frekar en manneskja sem stendur og gerir ekkert og fær allt upp í hendurnar á sér ‘af því bara’.

Ég þoli ekki að lesa texta hjá fólki sem kann ekki að skrifa. Á íslensku eða ensku, skiptir engu máli. Ég skil eina og eina stafsetningavillu og málfræðivillur, já. En ef ég get ekki lesið heila setningu villulausa þá fer ég eitthvað annað. Það heitir Word og því fylgir stafsetningaleiðréttingarforrit. Svo er til Púkinn... það er til leið til að hætta þesu. Við vitum öll um hvað ég er að tala. úje, ég skomm fór þaddna með henni og við djööömuuðum feiiiidast skomm. o so km hann skomm og við bra þúst og svo omg lov jú bojj!!

Vinsamlegast leggið leið ykkar út á götu og bíðið eftir að rúta klessi á ykkur. Takk.

Það er ýmislegt sem liggur þungt á mér þessa dagana, og ef til vill hlutir sem eiga ekki að skipta miklu máli. En það er ekki þar með sagt að þessar tilfinningar séu óæðri öðrum eða rangar. Fólk á ekki að byrgja allt inni, það er einfaldlega ekki hollt. Ef ykkur líður illa, komið því frá ykkur einhvern veginn (helst eins ofbeldislaust og hægt er). Ef ykkur líður svo vel að þið gætuð tekist á loft og byrjað að syngja, verið ófeimin við að sýna það! Engar tilfinningar eiga meira rétt á sér en aðrar og engar tilfinningar eru ‘verri’ en aðrar. Þetta er allt hluti af rússíbananum sem kallast líf og við eigum að þekkja okkur og okkar tilfinningar nógu vel til að kunna að bregðast við öllu sem kemur fyrir.

Núna stend ég frammi fyrir því að fara í tvær veislur í kvöld, ætlaði að vera svaka fín og búin að velja fötin. En núna þarf ég að fara og velja eitthvað annað því fólk hefur ekki skilað þeim eða kannski ætlar ekki að skila þeim? Hvað veit ég? Ég legg til að fólk fari að skrifa niður allt sem það lánar og hvenær fólk ætlar að skila því. Svo bara hringir maður og segir að tími sé kominn til að skila hlutunum og ef ekkert gerist þá er bara ekki hægt að lána í einhvern tíma aftur. Því miður. Og já, ég er með poka af dóti sem fólk skilur eftir heima hjá mér eða lánar mér. Um leið og ég er búin með það þá set ég það í poka (nema það séu föt þá þvæ ég þau fyrst) og svo er allt klárt til að fara aftur heim. Þess vegna fer það svo illa í mig þegar fólk gleymir að ég hafi lánað eitthvað og eignar sér það. Hefur komið oftar en einu sinni fyrir mig svo ég á rétt á því að kvarta!

Ég var búin að skrifa aðra færslu sem, ótrúlegt en satt, kom ekki inn á blog.central, en mér finnst þessi betri. Og þar sem það kjaftæði virkar ekki þá set ég þetta hér inn
~Polly