Geðveiki, hefnd. Blóðþorsti, vægðarleysi. Ég gat ekki sofið ein . 

 Hljóp frá útidyrahurðinni og læsti dyrunum á bílum. Gáði í baksýnisspegilinn. Enginn í aftursætinu. Flott. Þá er bara að hækka í græjunum og halda áfram . Út í kalt myrkrið. 

  Rétt þegar ég er að nálgast Veghúsin kemur rautt ljós. Ég gef stefnuljós, og það sama gerir stóri svarti sendiferðabíllinn fyrir framan mig. Allt í lagi. Ég gef annað stefnuljós, hann gerir slíkt hið sama.  Síðan þegar ég er í brekkunni og alveg að beygja inn á bílastæðið fer sendiferðabíllinn.En! Þá birtist þessi skuggalegi maður við hliðina á mér. Klæddur í síðan, svartan frakka og með hatt og poka.Hver er eiginlega úti í þessu veðri, það er það sem ég hugsaði með mér. Engin venjuleg manneskja. Venjuleg...

 Í örvæntingu minni gef ég í. Og skransa! NEI! Ég missti mikilvægan tíma! Hvað á ég að gera?! 

 Fyrsta stæði sem ég sé tek ég. Æ, nei, það er óvart lengra í burtu en mig grunaði. Hann beygir inn á bílastæðið og nálgast óðfluga.  Í skyndi hringi ég í Ásgeir í von um að hann hleypi mér strax inn í gegnum dýrasímann. Hann svarar ekki. Skuggalegi maðurinn kemur nær og nær. Ég kemst inn í anddyrið og í flýti reyni ég að finna réttan lykil á stóru lyklakippunni minni. Hún hefur aldrei verið jafn stór. Hurðin opnast ekki. Ég reyni. Og reyni. Ég reyni og að lokum..mér tekst! Sé að hann er kominn og loka á hann. Þýt upp á þriðju hæð og hlusta á hann . Hvert einasta fótatak hans . Andardráttur hans þegar hann lyftir líkama sínum upp af hnénu. Hugsunin ein fær mig til að gefa í. Aftur þarf ég að leita að rétta lyklinum. Treð honum í skrána, stífu skrána. Er komið að því? Endar það svona? Í stigagangi í Grafarvoginum?

 

Allt í einu opnast hurðinn og hávaxinn faðir Ásgeirs opnar og starir á mig. Ég var nærri því komin í faðmlag með honum , ég var svo ánægð, og mér var svo brugðið. Vippaði mér inn fyrir hurðina og þegar ég var búin að loka henni stóð ég fyrir framan hana og hélt henni á meðan ég náði andanum og taugunum.

    Og hugsaði hversu afskaplega kjánalegt þetta allt saman var hjá mér.