Skuggalegur eltingaleikur.
07. febrúar 2008 klukkan 20:17
Yndið mitt hún Diljá bauð mér í bíó. Sweeney Todd.
Geðveiki, hefnd. Blóðþorsti, vægðarleysi. Ég gat ekki sofið ein .
Hljóp frá útidyrahurðinni og læsti dyrunum á bílum. Gáði í baksýnisspegilinn. Enginn í aftursætinu. Flott. Þá er bara að hækka í græjunum og halda áfram . Út í kalt myrkrið.
Rétt þegar ég er að nálgast Veghúsin kemur rautt ljós. Ég gef stefnuljós, og það sama gerir stóri svarti sendiferðabíllinn fyrir framan mig. Allt í lagi. Ég gef annað stefnuljós, hann gerir slíkt hið sama. Síðan þegar ég er í brekkunni og alveg að beygja inn á bílastæðið fer sendiferðabíllinn.En! Þá birtist þessi skuggalegi maður við hliðina á mér. Klæddur í síðan, svartan frakka og með hatt og poka.Hver er eiginlega úti í þessu veðri, það er það sem ég hugsaði með mér. Engin venjuleg manneskja. Venjuleg...
Í örvæntingu minni gef ég í. Og skransa! NEI! Ég missti mikilvægan tíma! Hvað á ég að gera?!
Fyrsta stæði sem ég sé tek ég. Æ, nei, það er óvart lengra í burtu en mig grunaði. Hann beygir inn á bílastæðið og nálgast óðfluga. Í skyndi hringi ég í Ásgeir í von um að hann hleypi mér strax inn í gegnum dýrasímann. Hann svarar ekki. Skuggalegi maðurinn kemur nær og nær. Ég kemst inn í anddyrið og í flýti reyni ég að finna réttan lykil á stóru lyklakippunni minni. Hún hefur aldrei verið jafn stór. Hurðin opnast ekki. Ég reyni. Og reyni. Ég reyni og að lokum..mér tekst! Sé að hann er kominn og loka á hann. Þýt upp á þriðju hæð og hlusta á hann . Hvert einasta fótatak hans . Andardráttur hans þegar hann lyftir líkama sínum upp af hnénu. Hugsunin ein fær mig til að gefa í. Aftur þarf ég að leita að rétta lyklinum. Treð honum í skrána, stífu skrána. Er komið að því? Endar það svona? Í stigagangi í Grafarvoginum?
Allt í einu opnast hurðinn og hávaxinn faðir Ásgeirs opnar og starir á mig. Ég var nærri því komin í faðmlag með honum , ég var svo ánægð, og mér var svo brugðið. Vippaði mér inn fyrir hurðina og þegar ég var búin að loka henni stóð ég fyrir framan hana og hélt henni á meðan ég náði andanum og taugunum.
Og hugsaði hversu afskaplega kjánalegt þetta allt saman var hjá mér.
Takk fyrir stígvélin, mamma!
08. júlí 2007 klukkan 09:31
Hróarskelda 2007.
Oh, Johnny! Þetta er nú ekkert smá...............
Fyrir stelpu eins og mig er erfitt að finna lýsingarorð sem hæfa, vegna þess að hátíðin er í senn ógeðsleg, viðbjóðsleg, lágkúruleg og dúndurgóð, meiriháttar, hlægileg, dásamleg, kær og full af góðri stemmningu!
En já. Ég semsagt gisti eina nótt (4-5.júlí) inni í tjaldi hjá Magga og Bjarka. Planið var upphaflega að gista með Axeli, en þegar ég kom á staðinn sagði Axel (sem var svo vænn að bera töskuna mína ásamt Bjarna vini sínum, berfættur í drullu upp að hnjám) að Einar hefði bara lyft okkar tjaldi upp og sett sitt í staðinn! Síðan að tjaldið okkar væri mjög svo sokkið. Auðvitað varð ég fjúríöss (öskureið) út í Einar og var sko alveg meir en til í að skamma hann í kaf. En þegar komið var á svæði E-sem tók auðvitað einn of hálfan tíma ef ekki meira,því ég fór inn vitlausu megin!- þá var engan Einar að finna. Hinsvegar var risastórt og þurrt tjald sem stóð autt. Við hliðina á því var síðan pííínkuponsu litla kúlutjaldið okkar Axels.
Ef hægt er að hafa glottandi augnaráð þá horfðum við Axel þannig á hvort annað. Síðan hófst yfirtakan á tjaldi Einars!
Bjarni trúði ekki fyrr en á þriðja dag að Einar væri til. Þá loks birtist hann á svæðið.
Maggi og Bjarni og ég fórum að sjá THE KILLERS og ég alveg !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! himinlifandi! Geysilega eru þetta miklir töffarar! En já. Við ætluðum að ná Björk líka, en skynsemin sagði okkur að huga að tjaldstæðinu okkar. Sem betur fer. Nú voru mörg stöðuvötn búin að myndast, og ég er ekki að ýkja. fleiri tugir ef ekki hundruðir tjalda voru sokkin. All is full of Love ómaði í bakgrunninumer við börðumst ötul við að bjarga því sem bjarga mátti, með eitt vasaljós og köld nærföt. Hugsunin um að komast úr þessum óbærilegu fötum og þessum skelfingarkulda var drifkrafturinn. Okkur leið eins og við værum í flóttamannabúðum,og litum yfir hundruðir manna er voru að keppast um að ná seinustu rútu/lest niður á brautarstöð. Skondið þótti mér og dæmigert/indælt af honum Magga að þörfin fyrir að stoppa í miðjum klíðum og taka myndir var mikil. Létti svona skapið inn á milli
Eftir mörg símtöl og traðk og hark fram og til baka, nokkur símtöl til Ásgeirs sem fjölluðu um hve skíthrædd ég var og taugastrekkt, símtöl til ókunnugs fólks, Símtöl til Annette um systur hennar í Köben, símtöl til Dóru og alles.....þá tókst okkur að troðast inn í seinustu lest til Kaupmannahafnar. 300 manns urðu eftir á brautarpallinum og þurftu að bíða til klukkan sex morguninn eftir (s.s. fjögurra tíma bið)
Dóra systir tók mig síðan inn, eins og ræfilsrakki stóð ég örmagna á í dyragættinni! Vá, ánægjan við að komast í þurrt rúm, heita sturtu og innan heillra veggja var ómælanleg.
Síðan hefur þetta gengið svo fyrir sig að ég gisti og lifi í vellystingum hjá Dóru, en tek lestina til Roskilde yfir daginn! Það er mjög gaman.
En í dag ætla ég að lifa Kaupmannahöfn sem allra best. Ég fer heim með hádegisfluginu á morgun, og ætla bara að njóta þess sem Kóngsins Köben hefur upp á að bjóða!
Hróarskelduferðin hefur verið eitt mesta og besta ævintýri sem ég hef lent í hingað til og svaka gaman, hrein ánægja!
Meira seinna, Foxy ladies!
Oh, Johnny! Þetta er nú ekkert smá...............
Fyrir stelpu eins og mig er erfitt að finna lýsingarorð sem hæfa, vegna þess að hátíðin er í senn ógeðsleg, viðbjóðsleg, lágkúruleg og dúndurgóð, meiriháttar, hlægileg, dásamleg, kær og full af góðri stemmningu!
En já. Ég semsagt gisti eina nótt (4-5.júlí) inni í tjaldi hjá Magga og Bjarka. Planið var upphaflega að gista með Axeli, en þegar ég kom á staðinn sagði Axel (sem var svo vænn að bera töskuna mína ásamt Bjarna vini sínum, berfættur í drullu upp að hnjám) að Einar hefði bara lyft okkar tjaldi upp og sett sitt í staðinn! Síðan að tjaldið okkar væri mjög svo sokkið. Auðvitað varð ég fjúríöss (öskureið) út í Einar og var sko alveg meir en til í að skamma hann í kaf. En þegar komið var á svæði E-sem tók auðvitað einn of hálfan tíma ef ekki meira,því ég fór inn vitlausu megin!- þá var engan Einar að finna. Hinsvegar var risastórt og þurrt tjald sem stóð autt. Við hliðina á því var síðan pííínkuponsu litla kúlutjaldið okkar Axels.
Ef hægt er að hafa glottandi augnaráð þá horfðum við Axel þannig á hvort annað. Síðan hófst yfirtakan á tjaldi Einars!
Bjarni trúði ekki fyrr en á þriðja dag að Einar væri til. Þá loks birtist hann á svæðið.
Maggi og Bjarni og ég fórum að sjá THE KILLERS og ég alveg !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! himinlifandi! Geysilega eru þetta miklir töffarar! En já. Við ætluðum að ná Björk líka, en skynsemin sagði okkur að huga að tjaldstæðinu okkar. Sem betur fer. Nú voru mörg stöðuvötn búin að myndast, og ég er ekki að ýkja. fleiri tugir ef ekki hundruðir tjalda voru sokkin. All is full of Love ómaði í bakgrunninumer við börðumst ötul við að bjarga því sem bjarga mátti, með eitt vasaljós og köld nærföt. Hugsunin um að komast úr þessum óbærilegu fötum og þessum skelfingarkulda var drifkrafturinn. Okkur leið eins og við værum í flóttamannabúðum,og litum yfir hundruðir manna er voru að keppast um að ná seinustu rútu/lest niður á brautarstöð. Skondið þótti mér og dæmigert/indælt af honum Magga að þörfin fyrir að stoppa í miðjum klíðum og taka myndir var mikil. Létti svona skapið inn á milli
Eftir mörg símtöl og traðk og hark fram og til baka, nokkur símtöl til Ásgeirs sem fjölluðu um hve skíthrædd ég var og taugastrekkt, símtöl til ókunnugs fólks, Símtöl til Annette um systur hennar í Köben, símtöl til Dóru og alles.....þá tókst okkur að troðast inn í seinustu lest til Kaupmannahafnar. 300 manns urðu eftir á brautarpallinum og þurftu að bíða til klukkan sex morguninn eftir (s.s. fjögurra tíma bið)
Dóra systir tók mig síðan inn, eins og ræfilsrakki stóð ég örmagna á í dyragættinni! Vá, ánægjan við að komast í þurrt rúm, heita sturtu og innan heillra veggja var ómælanleg.
Síðan hefur þetta gengið svo fyrir sig að ég gisti og lifi í vellystingum hjá Dóru, en tek lestina til Roskilde yfir daginn! Það er mjög gaman.
En í dag ætla ég að lifa Kaupmannahöfn sem allra best. Ég fer heim með hádegisfluginu á morgun, og ætla bara að njóta þess sem Kóngsins Köben hefur upp á að bjóða!
Hróarskelduferðin hefur verið eitt mesta og besta ævintýri sem ég hef lent í hingað til og svaka gaman, hrein ánægja!
Meira seinna, Foxy ladies!